Azbest to grupa wielu minerałów, występujących w formie włóknistej. Nazwa ta dotyczy ogółu
minerałów krzemionkowych tworzących włókna. Włókna azbestu cechują się nadzwyczajną
wytrzymałością na rozciąganie, elastycznością i odpornością na działania czynników fizycznych i
chemicznych. Produkty wykonane z azbestu są ognioodporne, kwasoodporne, odporne na korozję i mają
właściwości dźwiękochłonne.


Na podstawie wykopalisk dokonanych w Finlandii stwierdzono, że azbest był stosowany już ok. 4500
lat temu. W Europie Południowej jest znany już od ponad 2500 lat. W XV-XIX wieku azbest dodawany
był do różnych surowców w celu uzyskania knotów do świec, niepalnego papieru, skóry, wyrobów
tekstylnych, płaszczy żołnierskich.

Dzięki unikalnym właściwościom, w kolejnych latach azbest był wykorzystywany jako surowiec do
produkcji ponad 3000 wyrobów. Wykorzystywano go szczególnie w budownictwie jako: pokrycia
dachowe, osłony elewacyjne ścian, przewody kominowe, rury wodociągowe i kanalizacyjne. Ze względu
na złe przewodnictwo ciepła i prądu był wykorzystywany jako materiał izolacyjny. Poza tym był
stosowany do produkcji sprzętu gospodarstwa domowego, a także produkcji farb, klejów, płytek
podłogowych, smarów, pokostów, lepików, do filtrów w przemyśle piwowarskim i farmaceutycznym oraz
wojskowych masek p/gazowych. Dzięki ogniotrwałości i izolacyjności termicznej stosowano go do
wyrobu tkanin i farb ogniotrwałych. Chryzolit, który jest uznawany za mniej szkodliwy jest nadal
stosowany w USA. Aktualnie azbest wykorzystuje się do produkcji silników rakietowych w
amerykańskim programie wahadłowców kosmicznych oraz w przemyśle okrętowym.


W Polsce brak jest złóż azbestu. Azbest wykorzystywany do produkcji był w przeszłości importowany
z byłego ZSRR i Kanady. W latach siedemdziesiątych XX wieku sprowadzano rocznie nawet ok. 100
tys. ton azbestu, z czego ok. 85 % wykorzystywano do produkcji pokryć dachowych i elewacji
budynków. Pozostały azbest był stosowany do: produkcji rur azbestowo- cementowych (ilość szacuje
się na około 600 tys. ton), w hutnictwie i przemyśle ceramicznym (ok. 60 tys. ton). Masę wyrobów
małogabarytowych, będących w użyciu ocenia się na 100 tys. ton.

Azbest stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Pył jaki powstaje podczas wydobycia
i przerobu azbestu, a także podczas użytkowania wyrobów zawierających ten materiał, należy do
bardzo niebezpiecznych trucizn. W „Programie usuwania azbestu i wyrobów zawierających azbest
stosowanych na terytorium Polski”, który został przyjęty przez Radę Ministrów w dniu 14 maja 2002
r. został umieszczony zapis nakazujący usunięcie azbestu ze wszystkich obiektów w kraju do końca
2032 roku.


Podstawowym celem programu jest oczyszczenie terytorium Polski z azbestu oraz usunięcie
stosowanych od wielu lat wyrobów zawierających azbest, wyeliminowanie spowodowanych azbestem
negatywnych skutków zdrowotnych u mieszkańców Polski, a także sukcesywna likwidacja oddziaływania
azbestu na środowisko w terminie do 2032 r.”


[i]Źródło: Uchwała Nr XXXIX/347/2009 Rady Gminy Szemud z dnia 15 września 2009 roku w sprawie:
„Programu usuwania wyrobów zawierających azbest z terenu Gminy Szemud na lata 2009 – 2020”[/i]



Więcej informacji dotyczących usuwania azbestu, np.: zmiany legislacyjne, źródła finansowania
projektów związanych z azbestem można znaleźć na stronie internetowej Ministerstwa Gospodarki pod
adresem:
www.m
g.gov.pl/Bezpieczenstwo+gospodarcze/Program+Oczyszczania+Kraju+z+Azbestu



Osoba do kontaktu w zakresie utylizacji azbestu w Gminie Szemud:

Edward Taube

Referat Ochrony Środowiska i Gospodarki Odpadami

Pokój 24
Tel. 58 676 44 25


Galeria

Załączniki